مسلمانان روزه دار كه ماه رمضان را به روزه دارى به پا داشته و از خوردن و آشاميدن و بسيارى از كارهاى مباح ديگر امتناع ورزيده اند، اكنون پس از گذشت ماه رمضان در نخستين روز ماه شوال اجر و پاداش خود را از خداوند مي ‏طلبند، اجر و پاداشى كه خود خداوند به آنان وعده داده است.

اميرالمؤمنين، حضرت على (عليه السلام) در يكى از اعياد فطر خطبه اى خوانده‏ اند و در آن مؤمنان را بشارت و مبطلان را بيم داده ‏اند كه: اى مردم! اين روز شما روزى است كه نيكوكاران در آن پاداش مي ‏گيرند و زيانكاران و تبهكاران در آن مأيوس و نااميد مي ‏گردند و اين شباهتى زياد به روز قيامتتان دارد، پس با خارج شدن از منازل و رهسپار جايگاه نماز عيد شدن، به ياد آوريد خروجتان از قبرها و رفتنتان را به سوى پروردگار، و با ايستادن در جايگاه نماز به ياد آوريد ايستادن در برابر پروردگارتان را و با بازگشت ‏به سوى منازل خود، متذكر شويد بازگشتتان را به سوى منازلتان در بهشت‏ برين، اى بندگان خدا، كمترين چيزى كه به زنان و مردان روزه ‏دار داده مي‏شود اين است كه فرشته ‏اى در آخرين روز ماه رمضان به آنان ندا ميدهند و مي‌گويند:

قربانعلي هادي

اشاره:

اين پژوهش برآن است كه دموكراسي را به‌كوتاهي تعريف و پس از آن، تطابق و يا عدم تطابق آن، با اسلام خصوصاً با سيرة امام علي^(ع) مورد برسي قرار مي‌گيرد، كه از آن ميان به مشروعيت و مقبوليت، حكومت‌ها بويژه حكومت الهي و دموكراسي، اشاره دارد. و تبيين مي‌كند كه اعتبار اكثريت و اقليت در يك حكومت چگونه است، و چه تأثيري در حكومت و حكمراني خواهد داشت.

بخش دوم: اثبات امر قضاوت شده

الف. استدلال در فقه

1. در برخي از آيات قرآن كريم، از جمله آيه 36 سوره احزاب چنين آمده است كه اگر خدا و رسول او نسبت به امري قضاوت نمايند هيچ مؤمن و مؤمنه اي حق ندارد برخلاف آن قضاوت نمايد. بنابراين، امر قضاوت شده يك اصل ثابت و غيرقابل تغيير مي باشد: (و ما كانَ لِمؤمن و لامؤمنة اِذا قَضَي اللهُ و رسولُهُ امراً اَن يكونَ لَهُم الخيرةُ مِن اَمرهم); هيچ مرد و زن مؤمن را در كاري كه خدا و رسول او حكم كنند اراده و اختياري نيست كه رأي خلافي اظهار كنند.

2. همچنين اجماع منقول به خبر مستفيض در اين رابطه وارد شده است; چنان كه از مرحوم نراقي در مستندآمده[1] كه بعضي از فقها اين امررااجماعي دانسته اند; به دليل قول معصوم(عليه السلام) در مقبوله عمربن حنظله: «فاذا حكم بحكمنا فَلم يَقبل مِنه فاِنّما استخفَّ بحكم اللهِ و علينا ردَّ و الرادُّ علينا الرادُّ علَي اللهِ تعالي، و هو علي حدّ الشركِ باللهِ»;[2] چنانچه كسي حكمي از حكم ما را صادر نمايد و از او قبول نگردد، حكم خدا سبك شمرده شده و ما را رد كرده است، و حال آنكه رد بر ما رد بر خداوند متعال است.

صاحب جواهرالكلام نيز به آن روايت استناد نموده است.[3] برخي از فقها معتقدند: طريق اين خبر ضعيف مي باشد; چرا كه در سلسله سند او داودبن حصين قرار دارد، اما چون شهرت بين اصحاب عمل به مضمون اين روايت مي باشد، همين موجب ضعف حديث مزبور شمرده شده است.[4]